Ընկերային ցանցեր:

RSS:

Ռատիօ Վատիկան

Քահանայապետի եւ Եկեղեցւոյ ձայնը աշխարհի հետ երկխօսութեան մէջ

Լեզու:

Եկեղեցի \ Եկեղեցին հայկական

Հայ եկեղեցին եւ հայ երիտասարդը դէմ առ դէմ

Գանձասարի վանքը - RV

14/03/2018 09:58

Միայն Բացուած Ափով

Առատաձեռնութեան կամ բարերարութեան համար բնականաբար բացուած ափ պէտք է ունենայ մարդ: Տալու արուեստը միշտ գնահատուած է, մանաւանդ տօնական օրերուն, երբ մարդիկ կը յիշեն աղքատները, զրկեալները, հիւանդները, որբերն ու անտունները, եւ իրենց արդար վաստակէն բաժին կը հանեն անոնց:

Աղքատախնամութեան այս երեւոյթը ոմանց մօտ համազօր է ՝՝խեղանդամութեան ի տես Աստուծոյ ընծայուած գոհաբանութեան ու շնորհակալութեան՝՝, փառք տալով, որ Արարիչը զիրենք ստեղծած է առողջ մարմինով ու կատարեալ ֆիզիքականով: Մարդիկ ինչքան ալ խղճան խեղանդամ ծնունդներու, դարձեալ իրենց հոգիի խորքէն հառաչելով երախտապարտ կ՛ըլլան Աստուծոյ, որ խնայեր է իրենց նման դժբախտ կացութիւն: Սակայն, Աստուծոյ գոհաբանութիւն յայտնելու համար առիթներ հարկաւոր չեն, ո՛չ ալ մասնաւոր տօնական օրեր: Ատիկա նման է բարեգործութիւն ընելուն կամ չընելուն: Որովհետեւ կա՛մ բարեգործ ես, եւ կամ՝ ո՛չ: Կեանքի ընթացքին մէկ անգամ բարեգործութիւն կատարած անձը բարեգործ չի՛ կրնար նկատուիլ:

Իսկապէս բարեգործ մարդը, իր ամբողջ կեանքին ընթացքին իր ուշադրութեան կեդրոնը կը պահէ այն անձերը, որոնք իր բարեգործութեան կարիքը կը զգան:
Նոյնն է բարեպաշտութիւնը, կամ աստուածասիրութիւնը: Եթէ միայն ի ցոյց մարդկանց, կամ միայն որոշ առիթներով աստուածապաշտ պիտի ըլլան մարդիկ, ատիկա իսկական բարեպաշտութիւն, կամ աստուածապաշտութիւն կարելի չէ՛ համարել: Աստուծոյ նկատմամբ երկիւղածութիւնը մնայուն եւ կեդրոնական զգացումի վերածելով միայն, կարելի է արժեւորել Անոր նկատմամբ բարեպաշտութիւնը:
Աւետարաններուն մէջ Յիսուսի ամբողջ ուսուցումը բարեպաշտական զգացումի մասին, հաւատացեալները հեռու կ՛ուզէ պահել ձեւականութենէ կամ՝ Նոր Կտակարանեան բառով՝ փարիսեցիութենէ: Յատկապէս ներկայ դարու սկզբնաւորութեան, կրօնական վերազարթօնքով սկսած շարժումներն ու նորարարութիւնները, որոնք Խորհրդային Միութեան փլուզումը արագացուցին եւ անոր յաջորդեցին, բնա՛ւ նպատակ չունէին ձեւականութիւնը դարձնել բարեպաշտութեան հիմնական նպատակը:

Մարդկային ափը, մուրալու տխուր ու խղճալի երեւոյթով չի՛ բացուիր միայն, այլ՝ հաշտութեան, ներողամտութեան ու բարեգործութեան համար…:
Կարելի՞ է բռնցքուած ձեռքով ձեռնուիլ հաշտութեան ի խնդիր: Երբե՛ք: Ափդ պէտք է բանաս, որպէսզի կարենաս անոր դիմաց զգալ ուրիշին ափը, որ ձեռնուելու հաշտարար արարքով նոր էջ պիտի բանայ երկուքիդ կեանքին մէջ: Սակայն, երբեմն բացուած ափդ, զոր երկարած ես հաշտութեան, օդին մէջ կը մնայ անտէր ու անօգնական, դիմացը տեսնելով բռնցքուած ու ջղային պրկուածութեամբ կարմրած ձեռք:
Հաշտութեան ու ներողամտութեան գործընթացը, որ շատերու համար դժուարին քայլ ու աշխատանք կը համարուի, խորքին մէջ աւելի կարճատեւ ճամբայ ունի երթալիք, քան՝ ատելն ու յիշելը:

Ատելութիւնը շատ խորունկ զգացում է, որ յիշողութեան հետ սերտօրէն առնչուած է: Ան անձը որ իր յիշողութիւնը կը կորսնցնէ, անցեալը կը մոռնայ ամէն մանրամասնութիւններով, ու այդ վայրկեանը կ՝ապրի միայն: Այս դժբախտութիւնը յաճախ օրհնութիւն կը դառնայ անոնց համար, որոնք տխուր անցեալ ունեցած ըլլալով, չէին կրնար հանգիստ քուն վայելել: Իսկ յիշողութեան կորուստով, անցեալը իր տխուր յիշատակներով կը թաղուի պատմութեան մէջ, մինչեւ հնչէ արդար Դատաստանի ժամը:
Գոհաբանութիւն յայտնելը, կամ Աստուծոյ երախտապարտ ըլլալը, միայն աղօթքով ու սաղմոսերգութեամբ արտայայտութիւն պէտք չէ՛ գտնեն: Այլ՝ բացուած ափդ հարկաւոր է, թէ՛ տալու եւ թէ ստանալու համար:

Մեր կատարած ամէն արարքները մեր սրտի հայելիին վրայ կը տպաւորուին, եւ Աստուած յստակ կը տեսնէ զանոնք, իրենց հարազատ գոյներով: Տալու ձեւը այնքան կարեւոր չէ՛, որքան ոգին, տրամադրութիւնը, ու տալէ ետք՝ կատարուած բարեգործութեան չ՝անդրադառնալը:
«Բարիք ըրէ՛ եւ ծով նետէ՛», խորհրդաւոր ձայնով կ՝ըսէր փորձառու ծերունին, երբ տեսնէր թէ բարեգործը, իր կատարած բարիքը ստացած թշուառ անձը մոռցած, բարեգործութիւնը ծանուցելու մտահոգութենէ տարուած է:
Բացուած ափը հաշտութեան, սիրոյ, ներողամտութեան ու զղջումի արտայայտութիւն ըլլալէ առաջ, պէտք է ըլլայ բարեգործութեա՛ն համար բացուած ափ: Ինչքան ալ բռնցքուած ձեռքեր տեսնես դիմացդ, դուն բա՛ց ափդ, երկարէ՛ ձեռքդ, միշտ գոհաբանութիւն ընծայելով Աստուծոյ, որ այդ շնորհքին ու գիտակցութեան հասցուցած է քեզ: Միայն բացուած ափո՛վ կրնաս յաղթել աշխարհին:

 

 

14/03/2018 09:58